W tym odcinku, drogie dzieci, omówimy miłosierdzie, którym wykazał się Bóg, humanitarnie topiąc wszystko co żyło. Przeczytajcie uważnie tekst Biblii Tysiąclecia, a jeśli jest zbyt trudny - jego tłumaczenie.

(11) Ziemia została skażona w oczach Boga. (12) Gdy Bóg widział, iż ziemia jest skażona, że wszyscy ludzie postępują na ziemi niegodziwie, (13) rzekł do Noego: Postanowiłem położyć kres istnieniu wszystkich ludzi, bo ziemia jest pełna wykroczeń przeciw mnie; zatem zniszczę ich wraz z ziemią. (14) Ty zaś zbuduj sobie arkę z drzewa żywicznego, uczyń w arce przegrody i powlecz ją smołą wewnątrz i zewnątrz. (15) A oto, jak masz ją wykonać: długość arki - trzysta łokci, pięćdziesiąt łokci jej szerokość i wysokość jej - trzydzieści łokci. (16) Nakrycie arki, przepuszczające światło, sporządzisz na łokieć wysokie i zrobisz wejście do arki w jej bocznej ścianie; uczyń przegrody: dolną, drugą i trzecią. (17) Ja zaś sprowadzę na ziemię potop, aby zniszczyć wszelką istotę pod niebem, w której jest tchnienie życia; wszystko, co istnieje na ziemi, wyginie,

(11) W roku sześćsetnym życia Noego, w drugim miesiącu roku, siedemnastego dnia miesiąca, w tym właśnie dniu trysnęły z hukiem wszystkie źródła Wielkiej Otchłani i otworzyły się upusty nieba; (12) przez czterdzieści dni i przez czterdzieści nocy padał deszcz na ziemię. (13) I właśnie owego dnia Noe oraz jego synowie, Sem, Cham i Jafet, żona Noego i trzy żony jego synów weszli do arki, (14) a wraz z nimi wszelkie gatunki zwierząt, bydła, zwierząt pełzających po ziemi, wszelkiego ptactwa . (15) Wszelkie istoty, w których było tchnienie życia, weszły po parze do Noego do arki. (16) Gdy już weszły do arki samiec i samica każdej istoty żywej, jak Bóg rozkazał Noemu, Pan zamknął za nim [drzwi]. (17) A potop trwał na ziemi czterdzieści dni i wody wezbrały, i podniosły arkę ponad ziemię. (18) Kiedy przybywało coraz więcej wody i poziom jej podniósł się wysoko ponad ziemią, arka płynęła po powierzchni wód. (19) Wody bowiem podnosiły się coraz bardziej nad ziemię, tak że zakryły wszystkie góry wysokie, które były pod niebem. (20) Wody się więc podniosły na piętnaście łokci ponad góry i zakryły je. (21) Wszystkie istoty poruszające się na ziemi z ptactwa, bydła i innych zwierząt i z wszelkich jestestw, których było wielkie mnóstwo na ziemi, wyginęły wraz ze wszystkimi ludźmi. (22) Wszystkie istoty, w których nozdrzach było ożywiające tchnienie życia, wszystkie, które żyły na lądzie, zginęły. (23) I tak Bóg wygubił doszczętnie wszystko, co istniało na ziemi, od człowieka do bydła, zwierząt pełzających i ptactwa powietrznego; wszystko zostało doszczętnie wytępione z ziemi. Pozostał tylko Noe i to, co z nim było w arce. (24) A wody stale się podnosiły na ziemi przez sto pięćdziesiąt dni.

(12) Widząc że zrobił całkiem kiepski świat, a i zaprojektowani przez niego ludzie nie chcieli go całymi dniami wychwalać

Cóż tutaj mamy? Ano mamy tu jaskrawy przykład boskiego miłosierdzia. Ludzie się Bogu znudzili, a że byli jego zabawkami w jego piaskownicy, mógł robić im, co mu się żywnie podobało. Móg przecież dzieci w kołyskach przypalać wielką boską lupą, mógł kazać anielskim zastępom rozrywać grzeszników końmi, mógł rzucać ich lwom na pożarcie (ach, nie - lwy też były grzeszne), mógł zesłać zarazę i boski ogień - ale nie! Miłosierdzie Boże ponad wszystko! Idioci, którzy nie grzeszyli myślą, niemowy, którzy nie grzeszyli mową, kalecy którzy nie grzeszyli uczynkiem i noworodki, które nie grzeszyły zaniedbaniem, wszyscy oni zostali humanitarnie i bezboleśnie potopieni. (Bóg do dziś wstydzi się tego, że nie udało mu się potopić ryb i innych stworzeń pływających, tłumacząc, że one nagrzeszyły mniej, ale nie bądźmy małostkowi. Bóg też człowiek, ma prawo się mylić.) Dalej mamy opis jachtu, i tu może nie będę się wypowiadał, bo nie jestem cieślą okrętowym, ale lekko licząc, jeśli zbudowano go tak, jak Bóg chciał, łączna powierzchnia jachtu wyniosła około 11600 metrów kwadratowych, tak więc jeśli przyjmiemy najskromniejszą estymację ilości gatunków żyjących na Ziemi, na każde zwierzę z każdej z pięciu milionów par przypadało około 11 centymetrów kwadratowych, czyli kwadrat o boku 3 cm. Można było oczywiście zaoszczędzić miejsca biorąc na jacht po jedno zwierzę z gatunku, które są obojnacze, ale widać, że Bóg i to przeoczył.

Żeby jednak Noe nie czuł się wyróżniony tym, że jego rodzina nie została zamordowana, w jego sześćsetne urodziny była brzydka pogoda. Szczerze mówiąc - lało jak z cebra! 922 centymetry deszczu na godzinę! Mało tego, padając z tą szybkością, po 150 dniach woda podniosła się 33 kilometry nad Czomolungmę², osiągając środkowe warstwy stratosfery. Noemu i jego rodzinie trudno było oddychać. Maski tlenowe wypadły, oczywiście, automatycznie, ale co Noe najadł się strachu, to już jego. W sumie Bóg wysyntetyzował w czasie potopu 18.108.033.343.000.000.000.000 litrów wody, i aż dziw bierze, że nie chce choć trochę uszczknąć teraz tym krajom, które mają z nią problemy. Ale cóż, nieodganione jest Miłosierdzie Boże.

¹ Wszystkie obliczenia przeprowadzono, zakładając, że Bóg posługiwał się łokciem sumeryjskim. Jeśli posługiwał się łokciem boskim, który to łokieć jest zapewne dużo, dużo, dużo większy od ludzkiego, możemy przypuszczać, że jachcik był dużo, dużo, dużo większy, stworzonka miały więcej miejsca, a Noe i rodzina unieśli się w nim aż do jonosfery.

² Myślę, że jest tu niewielkie przekłamanie, ale nie chciało mi się liczyć całki.